Elleri, göklerde beklemez yer altı tanrıları
ondan yüzünü kapatır ya kahır içindekiler
koku vazoları koyarlar sevdiklerinin başına
amforalar beslemez artık onları, bilirler
tanrılar bihaberken kendi geleceğinden
uyku ve ölüm ikizmiş, ölümlüler
nerden bilsinler
haberler kanatlanır kulaklardan gazeteler yazmayınca
derler ki Homeros kördür, ondan seçemez eski tanrıları
fakat insan Hades’i çınlata çınlata
öğrenmiştir yılanı, ejderhayı…
tanrı ayrıcalığı isterken kendine iştahla
cezasını kesmiştir ya elleriyle insan
delik fıçılar doldurmaya mahkûmdur artık
Danaos kızları gibi
fakat istese de dönemez artık bu cürümden geri
Sisifos misali itmeye başladık önümüzdeki taşları
bırakınca yuvarlanıyoruz baştan aşağı
dokumacı kızlar bekliyor bir elinde makas, bir elinde iplik
bir düğüm doğuma, bir makas ölüme…
yiyip içtiğimiz de kaldı bak geride
karanlığımızı çalarken Prometheus bir zaman
çığlıklar atıyorduk yaman Tantalos gibi
sonunda ne tokluk oldu ne de suya doyduk
işte o bahtsız gibi
Olimpiyat sunağında da kıtalar değişti artık
a ile başlamayacak dört yanındaki halkalar
yüzünden okunarak paklanamaz ki insanlar
tanrıça Hebe koysun yine nektarları
fakat bu kez Sokrates sunsun cümle otları
alfabeler doyana dek yemlesin sarhoşları
görkemli neşeler sunar ağustos böcekleri bu sırada
öldüklerini anlayana dek sürer gider keyifleri
oysa onlar da insandı
bizler gibi
İkaros düşüne sürüklenirken şimdi kuş misali
acılarla süzüleceğiz sonunda
onlar gibi