Gökyüzünde tanıdık bir sabahın tadı var
Bulutlar sevdiklerimin nefesiyle gelmiş
İçimde sebepsiz bir inşirah
Birazdan infaza götürecekler beni
Yıllar sonra değdi yüzüme güneş
Lağım çukurlarında fareler güldü bana
Ruhum çoktan kıymıştı canına
Bedenim gününü bekledi
“İntihar haram” dediler
Sabır düştü payıma
Birkaç dakikalığına da olsa gördüm kızımı
Hasretle, gülüşünden tuttum
Çektim içime kokusunu, gerçekti…
Bir minibüs penceresi değil
Camdan kulelerdi yıktığım
Eşim uzaktan gözleriyle selamladı beni
Bir ömür hasret;
Bir tutam vuslat içindi
İdam sehpasına sakin gidiyorum
Yâr, Yâ Rab! Sana geliyorum
Gülümseyecek naaşım, dişlerim parlayacak
Öyle öleceğim öyle gideceğim ki ötelere
Bu ölüyü melekler bile kıskanacak
Yaşadım ben direne direne
Şimdi şerefimle gidiyorum düğünüme
Söyleyin çocuklarıma
Dönmedim davamdan
Söyleyin, bilsinler
Kimseye başımı eğmedim
Bu yüzden
Rahat döşeğimde ölmedim