Bir kış akşamı
Yürünür yere düşmüş bulutlar üzerinde
Tepede sokak lambaları turuncu
Çekerken kendilerine halen ölmemiş sinekleri
Kendi kendine kar topu oynamak ne güzeldir
İçindeyken bıçaklanma korkusunun
Bir sokak arasında
Gecelerse uzun, bitmiyor kış
Koca bir siyahlık
Sanki Allah yazarken kaderimizi alınlara
Gökyüzüne koca bir damla mürekkep sıçratmış
Ve yağıyor kar
Karanlığın üzerindeki o bembeyaz taneler
Kardeşimin saçlarındaki bitleri andırıyor
Annem tarıyor gökyüzünü
Sol elinde bir sprey, sağ elindeyse tarak
Dökülüyor
Dökülüyor taneler
Kendimden geçmiş halde
Aya bakıyorum uzun uzun
Koparıp onun da güneşten çaldığı ışığı
Kendi tenime koyuyorum
Ve akıyor bedenim
Akıyor erimiş kar suyu gibi