Edebiyat – Düşünce Topluluğu

VEYSEL KAHRAMAN: TİNNİTUS SÖYLENCESİ

•

•

Sesimi kaybettim
Işık görmeyen mağaralarda
Soyundum ses kafesinden
Göründüm incecik aynalarda

Tüy hafifliğinde dokundum
Mum düşmemiş kuytularına
Seni bilmeden sana sordum
Sesim yoktu kuyularda

Bir kelimesiz alemdi seninle
Uykuda anlamları erittim
Unuttum derinlikleri o yerde
Şeffaf gülücüktü sesim

Bir sesti seslerden öte
Sana adanmış şehirlerde duyulan
Kulaklardan kalkınca gece
Ritmiyle hayatı uyandıran