Ve bilirim ki bez parçaları var
Konulmuş tepeme, kaplayan bedenimi
Herkesin gözü üzerimde
Daha uçları dahi gözükmeyen tepeler var bedenimde
Yine de görünmesinler, öyle istiyor otağın iki başı
Bazen içimden bir muhaliflik yükselir
Parmaklamak isterim en diplerini ağzımın
Ve kusturmak kendimi
Hapishane gibi artık tek bir binanın dışı
O binalar ki, kaçamazsınız
Her yandalar, sizi sarıp sarmalamışlar
Ben kaçamadım, siz denemeyiniz
Eller gördüm ellerime uzanan
O kaygan, soğuk, mat demirliklerin ardından
Kısacık kesilmiş tırnakların arasından
ne de büyük seller akardı
Hangi pınardı bu selin kaynağı
Kafalar var ki düşmandır beze
Kafalar vardır ki bezlerin kendisidir
Öyleyse neden bu halde
Neden göz göre göre
Neden kimse kulaklarıyla yanaşmadan yanıma
Söyleyin binalar, o koca irfan yuvaları
Beni neden evlere bıraktınız