Amaçsız bir düşünme sanrılar üretir. “Hayal” diyordu buna Arapça bilen eskiler, yani hakikatin yerine göz dikmiş bir kelime: hayal, modernist edebiyatçılar tarafından amaç edinildi. Amaçsız bir şeyi amaç edinmek ne âlâ. Etiksiz estetik ne âlâ. Karşıyız tüm bunlara.
Amacımız, iyiliğin sürekliliğidir, insan kalmanın sürekliği. Fakat ruh-akıl her zamankinden daha fazla saldırı altında. Hiç şüphesiz, otomat üreten tüm kibirli sistemlerle savaşmak zorundayız.
Kolumuzdaki saatler -Batılıdır çoğu- çalışsa da medeniyetimizin ayarı bozuldu. Tekliyor insan da. Yapacak çok iş var. Edebiyat, bilhassa düşünmenin-sözün özü “şiir” her türlü arızayı onaracak kudrete sahiptir hâlâ. Buna inanıyoruz.