İki kurşunluk canım varmış
öldüm
çocuklarımla yasımı tutuyorum
kaçıncı yabancılaşmam bu kendime
emeğime sevimli ürünlerime iç rahatlığıyla dokunamıyorum
ayaklarımın altında cennet varmış
ama ben bana ait birkaç saatlik uyku istiyorum
cennetin sahibi belli, haddimi biliyorum
duygusal aşırılıklardan sıkıldı dünya
gerçeklik çağındayız imkansızı kutsayamayız
inanmıyor kimse aile ve sosyal politikalar bakanlığına
maaş bağlamadılar daha Anna’ya, niçin inansınlar
vücudu beş doğuma rağmen bozulmayan masal-kadınlara
her gün yirmi dört saat mesai yapanlara
ellerini kollarını daha sıkı bağlasınlar diye
büyülü sözler yolladılar
bedava
doğum varsa ortada ölüm de vardır
geleceği büyütürken Anna yok oldu
şimdisinde ya da yirmisinde
görünmedi sahte değerler arasında
tüm hayatıydı ölüm
çarkın dişlisi-çocukları sürekli fabrikasında
retorik yapmıyorum, şiir yazamam zaten
bir elimden kızım bir elimden oğlum tutarken
ne büyük zenginlik
sadece öldüm ben
doğdu Anna