Edebiyat – Düşünce Topluluğu

VEYSEL KAHRAMAN: ÇOCUKLAR İLE ANNELERİ

•

•

Zaman ihanet ediyor anılarına
Kuşlar bile hevessiz uçuyor
Resmin asılı ruhumun dallarında
Gençliğim yollarında koşuyor

İlk öğrendiğim kelime sen miydin
Seni mi gördüm gözlerimi açınca
Artık gidiyorum mu diyecektin
Yatarken buz tutmuş bitkin odanda?

Bedenimi dolaşan bir pil taktılar
Saatleri eriten bir ağustos sabahı
Gözündeki çerağı içimde yaktılar
Yokluğunda büyüttüm hatıranı

Ben yine dönsem o sıcak sabaha
Saçlarında dolaşan minicik ellerim
İşaret parmağını ansızın kavrasa
Mühürlü ahdimizi yine söylerim

Köşede harlanmış emektar soba
Çocuk beşikte, anne koşuyor
Çizgi film başlamış televizyonda
Hayaletler duvarda oynuyor

Beşiği bir ben sallayayım bir sen
Bilinmesin kim anne kim çocuk
Ninnimiz çıksın arşa gün bitmeden
Karışalım aydınlığa çabuk çabuk